Eindelijk gestart met mijn eigen kookboek. Liep er al tijden over te denken en eindelijk viel het kwartje: een kookboek voor thuiskoks. En dan vooral koks die er niet op uit zijn om een restaurantmaaltijd in hun huiskamer te presenteren maar die willen koken zoals er in de meeste huizen gekookt wordt: in een particuliere keuken voor niet al te grote groepen mensen. Gewoon gezellig met zijn allen eten. Ik verzamel mijn favoriete recepten, bereidingswijzen, (seizoens) producten tot een prachtig, evenwichtig geheel dat elke thuiskok zou moeten willen hebben. Mijn grote voordeel: net als het gros van de thuiskoks ben ik op het gebied van koken bijna volledig autodidact.

Extra spannend aan dit traject: ik ga het boek in eigen beheer uitgeven. Nog niet eerder heb ik zo sterk de behoefte gevoeld om alle facetten van het proces te willen beheersen. Ik heb er zin in!

De afgelopen maanden ben ik vooral heel veel bezig geweest met koken. Dat was een zeer welkome afwisseling na de productie en publicatie van ‘Bakfiets, Garnaal en Stormparaplu” (zie eerdere posts). Tot mijn schrik zag ik dat mijn Elysiants blog beter bijgehouden is dan deze site. Hier nu een korte update van mijn activiteiten:
Elke week publiceer ik een inspirerend artikel over goed eten op Elysiants, het internationale netwerk voor “People who celebrate life in style”.

Er is ook goed nieuws over “Lekker Hollands”: de paperback versie (foto links) ligt net in de winkels. Er zijn inmiddels bijna 20.000 exemplaren van deze titel gedrukt en daar ben ik als co-auteur waanzinnig trots op.

Sinds enkele weken geef ik 2 keer per week anderhalf uur kookles aan leerlingen van de Basisschool De Vlinderboom in Amsterdam Oud-West. Om het plaatje helemaal rond te maken, ben ik weer zelf aan het koken en cateren geslagen. Meestal voor vrij kleine gezelschappen tot ongeveer 50 personen, alhoewel er twee weken terug een uitschieter was en ik voor 100 mensen een buffet heb gekookt.

Woensdag 29 mei mocht ik op het 2-e Nederlands Media Netwerk Event optreden als woedonde columnist. Ik vond het waanzinnig leuk om weer eens voor een flinke zaal te staan en een goed verhaal te brengen. Je kunt de beelden hier zien.

Maandag 8 juni om wordt Judith  14.40 geïnterviewd op Business Nieuws Radio. Ook Gerwin Hoogendoorn (SENZ Umbrella) komt naar de studio om zijn verhaal te doen. Leuk!

De lancering was een succes. Voldoende aandacht gehad van pers, de bijeenkomst was gezellig en inspirerend en ook de eerste stukjes op De Zaak kloppen. Het wachten is op de eerste verkoopcijfers.

Vanochtend mochten Judith en ik vies vroeg opstaan om tijdig (om 06.30) in Hilversum te zijn. We werden gisterenmiddag laat gebeld of we van woensdag naar vandaag konden. Geen probleem hoor, geef ons maar een podium! Natuurlijk waren we er al om 06.00 want op zo’n dag rij je logischerwijs binnen 20 minuten naar Hilversum. Het was erg leuk om voor het eerst ‘echt’ over het boek te praten. Alhoewel het naar ons gevoel ‘veel te kort’ duurde (er is zoveel interessants over het boek te vertellen) was het een goed gesprek. Ook de vele sms’jes en mails bevatten goede kritieken (alhoewel je de mensen die het wat minder vonden, natuurlijk niet hoort . Hier is het fragment te zien, het is het tweede item.

Woensdagmorgen mogen Judith en ik in Goedemorgen Nederland over ons boek komen vertellen. Erg leuk! Vandaag worden er opnames gemaakt bij 1 van de geïnterviewde ondernemers en wij komen, ijs en weder dienende, woensdagmorgen tussen 07.00- 09.00 uur aan bod. Later is alles natuurlijk te bekijken via uitzendinggemist.nl. Wat een droomstart!

Op 23 april verschijnt mijn nieuwe boek bij Business Contact:"Bakfiets, garnaal & stormparaplu, over eigenschappen vaninnovatieve ondernemers".

Innoveren is een moeilijk grijpbaar proces dat afhangt van een briljantidee dat net op het juiste moment bij de juiste persoon opkomt. Enalleen met een dosis ondernemerschap wordt zo’n idee ook zakelijksuccesvol. Maar wie is die dromer die zo gek is om dat nieuwe idee ookecht uit te voeren? Hoe denken deze vernieuwers en welkekaraktereigenschappen kun je terugvinden bij zakelijke innovatoren? Indit boek ga ik samen met Judith Stoop op zoek naar de mens achtertwaalf innovatieve bedrijven.

Wij interviewden de volgendeBedenkers/oprichters van:
- bakfiets.nl, de eerste die de populaire bakfiets in NL op de kaart zette
- happy shrimp, de eerste garnalenkweker op het Noordelijk halfrond zit op de R’damse Maasvlakte
- SENZ umbrella, stormvaste paraplu werkt tot en met windkracht 10
- allergiesupermarkt.nl, alles voor elke allergie
- paydutch, winnaar Broos van Erp prijs 2007
- sellaband, eerste ‘bottom up’ platenmaatschappij ter wereld & winnaar Van Speijk Innovatieprijs 2007
- APAD: twee anesthesiologen bedenken een nieuwe techniek voor hetfoutloos zetten van ruggeprikken en winnen daarmee de Herman Wijffelsinnovatieprijs
- de eerste Nederlandse inktvisjager, Anton Dekker. Innovator in de visserij.
- Fred Steennis, werkzaam bij KEMA en deeltijd prof aan de TU Eindhovenontwikkelde een systeem om zwakke plekken in electriciteitsnettenvoortijdig te detecteren en te repareren terwijl het netwerk onlineblijft.
- Tapijtenlegger Martin Kok bedacht een manier om grote oppervlaktenvan tapijt te voorzien zonder dat meubilair verplaatst hoeft te worden
- Sunshower: een zonnekanon voor onder de douche
- Evening Breeze: bedacht een energie zuinige manier om een comfortabel slaapklimaat te realiseren in tropische omstandigheden.

De interviews werden vervolgens onderworpen aan een verfijndeanalysetechniek waarmee we uiteindelijk een profiel schetsen van ‘desuccesvolle zakelijke innovator’. Over innovatie is al veel geschreven.Vaak lees je dan over financiering, organisatiestructuur ofimplementatie. Maar er is nog nauwelijks inzicht in de ‘homoinnovaticus’ Hoe denken deze vernieuwers en welke karaktereigenschappenkun je terugvinden bij zakelijke innovatoren? .

De titel is: Bakfiets, Garnaal en Stormparaplu. Over eigenschappen vaninnovatieve ondernemers. Het verschijnt op 23 april. De uitgever isBusiness Contact.

Het boek bevat:
- twee inleidende interviews met Piet van Staalduinen (directeurSyntens) en Willem Sijthoff (investeerder, ondernemer en bekend vantv-programma Dragon’s den).
- twaalf inspirerende portretten van innovatieve ondernemers, waarbijwe vooral ingaan op wie zij zelf zijn en in mindere mate op huninnovatie.
- een analyse van ‘de innovatieve ondernemer’. Wie is dit? Hoe denkthij/zij? Welke veronderstelling heeft hij? Hoe handelt hij? etc.Resulterend in een opsomming van 27 ‘inzichten in de innovatieveondernemer’.

Wij hebben bij onze uitgever bedongen dat we alle onderdelen van het boek (behalve de integrale boektekst) mogen herplaatsen of bewerken tot artikels, workshops of anderszins. Dus spreekt de content je aan en wil je iets rond dit onderwerp doen, neem dan gerust contact op. Wij zijn natuurlijk primair geinteresseerd in het verpatsen van stevige aantallen boeken maar staan open voor alle leuke initiatieven die ons helpen het boek te verkopen.

De schellen vielen me van de ogen vandaag: wist je dat uit onderzoek (onder 4000 bezoekers van de Staatsloterij website) blijkt dat een nauwelijks te bevatten aantal van 51% van de ondervraagden “hutspot” als ‘meest oranje stamppot’ classificeert. Ik denk dan onwillekeurig aan het moment dat deze 4000 mensen bij het lezen van deze vraag zich echt ff op de bol hebben gekrabd, zich gedurende één kortstondig moment hebben afgevraagd welke stamppot er nu het meest oranje uitziet: boerenkool, zuurkool, rauwe andijvie (met van die fijn knapperig gebakken spekjes) of misschien eentje met winterpostelein of sla misschien, alhoewel dat laatste tegenwoordig weinig meer gegeten wordt. Duidelijk: hutspot is het meest oranje. Geen enkele twijfel. Althans voor 2040 onder hen. Ben je ook niet eindeloos benieuwd naar de gedachten van die 1960 anderen bij het beantwoorden van deze vraag? Om te beginnen zou de vraagstelling interessant zijn. Heeft men een open vraag gesteld, om aldus de respondent vrij laten associëren op de begrippen ’oranje’ en ‘stamppot’? Of was de onderzoeker directiever in zijn opzet en stelde hij een multiple choice vraag. Zo ja… wat waren dan de alternatieve antwoorden en hoe is de vraag precies geformuleerd?

Overigens werd de bitterbal door 47% gekozen tot meest typische oranje snack en dat doet dan weer vermoeden dat het misschien helemaal niet over de kleur oranje gaat maar over oranje zoals in “Hollands”. Dat gaat dan over onze identiteit, over tulpen (35%), klompen (24%) en molens (16%) en van dat soort. En dat is dan weer logisch want iedereen weet toch dat er snacks zijn die nog veel meer oranje zijn dan bitterballen. Wel eens een nasiblok gezien, of zo’n kalfskroket? Die kleur oranje geeft men aan dit hellevoer zodat de ‘friteur’ alles dat in het vet drijft goed uit elkaar houdt. Dat hij of zij dan, bij wijze van spreken, niet de verkeerde stam uit het vet vist. Qua oranje en voedsel zijn er ook van die tompoucen: fijn knapperig gebak met daartussen slagroom, banketbakkersroom en bovenop natuurlijk die dikke laag oranje glazuur. Buiten het snacken zijn het ‘oranje iconen’ als Johan Cruijf, Marco van Basten, Andre Hazes, Fransje Bauer, en evenementen als zaklopen, koekhappen en Koninginnedag die de bezoeker van de Staatsloterij site zijn oranjegevoel doen ontbranden. Bij wie op dit moment, zo vlak na het lezen van die laatste opsomming, het t-shirt plots wat strakker om de borst knelt wegens licht opzwellende trots, die is er klaar voor: Koninginnedag 2008!
De dag die een periode inluidt  tot en met het EK en de Olympische spelen. We weten allemaal dat gedurende deze periode de reclameblokken volgeragd zullen worden met de meest nutteloze, onzinnige, schreeuwerige oranje meuk die we met zijn allen kunnen bedenken. Wat nou ‘onderscheidende merkwaarden’. Wij trekken één groot dik lint door elk blok commercials op radio en tv.

Via elke brievenbus, miljoenen mailboxen, abri’s, (sponsored) magazines, kranten en wat dies meer zij worden we de komende maanden gebombardeerd met oranje. En dan geen lekker precisie bombardementje waarbij je die raket netjes in die raam ziet verdwijnen. NEUH, er wordt een meer dan kamerbreed tapijt aan oranje kledder de tent binnengesmeten. Sodemieter toch op met je ‘gerichte 1 op 1 communicatie’ lijkt  iedereen wel te denken: Met het voetbal zijn alle merken oranje.

De grens tussen verwennerij en overdaad is een smalle, zoveel is wel duidelijk na ons bezoek aan het recent geopende Verveine. Voormalig eigenaar van Le Kade opent samen met zijn chef een restaurant waar je kunt eten wat de pot schaft. Simpel, zou je denken. Is het ook. Minder simpel wordt het als je tussen elke gang een amuse serveert en de chef in zijn eentje de hele keuken moet bestieren.

Het komt bijna pompeus over: amuses bij elke gang. Bovendien is het uitkijken dat je overdaad de grens niet overschrijdt. Een gast die vijf gangen snoept, smikkelt dus tien gerechten. Het is zaak om te voorkomen dat je gast na zes gerechtjes zijn riem op de vreetstand zet en uitgeteld in zijn stoel hangt. Dat houdt in dat je gerechten niet te zwaar mogen zijn en dat je goed moet letten op de opbouw in smaken en wijnen. De opties zijn over-zichtelijk: het menu van drie gangen kost € 34,- (wijnarrangement € 22,-), vier gangen komt op € 39,50 (wijnarrangement € 27,50) en voor vijf gangen tel je € 45,- neer (wijnarrangement € 32,-). Wij doen natuurlijk de vijf gangen variant en zijn daarmee € 155,- kwijt aan het eten en de wijn.

We starten met een aperitief van prosecco met verveine-honingsiroop, gevolgd door de eerste amuse: een mini tomaatje met buffelmozzarella, basilicum en olijfolie. Bij het voorgerecht laat chef Ruurd Fokkens vervolgens zien welke aspiraties hij koestert. Een licht, in zuiverheid haast Japans aandoend gerechtje van carpaccio van heilbot met radijsjes, kuit van haring, dressing van oesters en helder komkommerschuim. Fris, zilt, voortreffelijk. Daarbij schenkt gastheer Suk Hwan een droge Sauvignon Blanc uit Frankrijk. De wijn had misschien iets droger mogen zijn maar dat is voor kniesoren.

De tweede amuse: een klein stukje gefrituurde courgettebloem met tomaat en parmezaan. Deze vormt een prettige prelude voor een subliem bord rauwe tonijn met witte asperges, lardo di colonnata en crème van verveine. De tonijn is zachter dan zalm en wat is het fijn dat er weer asperges zijn! Een prachtig opgemaakte en zeer smaakvolle variant op klassieke asperges met zalm en hollandaise saus. Gastheer Suk Hwan verrast met een Riesling uit 2004, eentje van uitzonderlijke klasse: rijk en toch fris, een sublieme combinatie met het gerecht.

De daarop volgende amuse bestaat uit een glaasje met daarin een lichte curry met enoki en bosui. Pittig en eetlustopwekkend. Dan een tussengerecht van rosé gebraden kalfssukade met een mousseline van peterselie-wortel, tuinbonen en oude balsamico. De sukade heeft eerst zo’n 48 uur op lage temperatuur gegaard in de oven voordat ie, in een delicaat plakje gesneden, een bruin korstje krijgt in de pan. Top van smaak en vrij licht van opzet. Daarbij een rode (!) Sancerre 2005 die met zijn lichte karakter prachtig aansluiting vindt bij het vlees.

Dan volgt de amuse van puree van waterkastanje, paksoi en gember. Het wordt een saai verhaal maar ook hier zien we een hapje dat licht en smaakrijk combineert. Zijn we er al? Alleen nog hoofdgerecht en dessert. De gepocheerde parelhoen met basilicumgnocchi, rode bietjes, gekonfijte artisjok en hollandaise saus (met appelcider) brengt diepe stilte aan tafel. Nooit eerder proefden we zo’n mals stukje parelhoen. De bijbehorende Bourgeuil 2005, wederom een vrij lichte wijn, is ook schitterend.

Tot slot het dessert van frambozen met hangop, krokant filodeeg en een sorbet van kataiffilimoen, begeleid door een zoete wijn uit het Italiaanse Friulli. Het moet gezegd: eet vijf gangen, negen gerechten, en je nadert de lijn tussen verwennerij en overdaad. Misschien doe je er zelfs een klein stapje overheen. Maar terugkijkend naar de avond is het dat waard. Zeker als je de betaalde € 165,- in ogenschouw neemt. Geen amuse of gerecht hadden we willen missen. Suk Hwan en Ruurd hebben in Verveine hun bestemming gevonden. De een kan zijn gasten ongegeneerd in de watten leggen terwijl de ander ongegeneerd kan ‘klooien’ in zijn keuken en zijn vele inspiraties verwerken tot meer dan mondvermaak.

Verveine: Nieuwe Spiegelstraat 5A, Amsterdam, tel 020-4207022.

Zoveel moeite je moet doen om in Frankrijk een benedenmaats maaltje te scoren, zoveel moeite kost het om in Nederland bovenmaats te smikkelen. Overdreven? Houdt dan op met zoeken en schuif maar eens aan bij Hanneke die in haar eentje (!) “Bouchon du Centre” uitbaat aan de Falckstraat in Amsterdam. Vlak achter het Rembrandtsplein, hemelsbreed maar enkele honderden meters verwijderd van de clubs en koffieshops, vinden we Bouchon du centre. Hanneke, op het eerste oog vrij fragiel, blijkt bij het handen schudden een soort Hulk in een vriendelijk jasje. Haar meer dan stevige hand verraadt vele jaren hard werk in keuken terwijl haar vlotte ontvangst en makkelijke babbel laten zien dat ze nog lang geen genoeg heeft van het vak. Daarbij moet vermeld dat Hanneke haar restaurant runt volgens haar eigen regels: vier dagen per week geopend voor lunch (12-15) en diner (17-20). Ze wilde eindelijk zelf eens bepalen hoe laat ze naar bed mag. Begrijpelijk als je bedtijd jaren lang is bepaald door de gasten die het langst blijven plakken. Dus begint het diner vroeg en gaat de tent om 20.00 uur dicht. Laatste ronde en klaar. Geef haar eens ongelijk. We beginnen, très Français, met een pastis (€3,-) De kaart is natuurlijk beperkt: twee voorgerechtjes, twee hoofdgerechten, wat kazen en enkele desserts. Qua wijn is er rood, wit en rosé.
We beginnen met een “parfait foie de volaille”, een kippenlever parfait (€9,-). Is parfait niet ook het Franse woord voor ‘perfect’? Dat is het. De parfait is een stevige mousse die het midden houdt tussen paté en mousse. Vaak is zoiets een te leverachtige kleffe bek maar dit is rijk van smaak met een duidelijke leverbasis die niet overheerst. Zoals het hoort en fantastisch gecombineerd met een frisse sla en heerlijk knapperig stokbrood. Als je tijdens het eten alle etiquette vergeet en als een echte Hollander ‘broodjes paté’ gaat zitten smeren, weet je dat het goed is. Eigenlijk schenkt Hanneke 1 rode wijn maar omdat deze te krachtig is voor bij de parfait, krijgen we een lichtere versie. Niets teveel gezegd: topcombinatie! De zaak is inmiddels vol: 18 couverts. Hanneke bereidt het eten, verzorgt de drankjes en houdt hier en daar zelfs nog tijd over om gezellig te ouwehoeren. Zien we daar trouwens niet onze minister van binnenlandse zaken die ongegeneerd zit te smikkelen? Dan het hoofdgerecht.
Wanneer heeft u voor het laatst gekonfijte varkensschouder gegeten, geserveerd met bruine en witte bonen en wat gehakte dragon erover? Wij kennen nauwelijks restaurants waar dergelijk eerlijk Frans boerenvoedsel wordt geserveerd. Of het lekker is?  Superzacht vlees, vol van smaak doordat het 48 uur lang op een zacht vuurtje is gegaard, daarbij een fles fantastische, krachtige, ongefilterde (!) rode wijn (slechts €19,-). De borden gaan smetteloos terug naar de keuken. Elke druppel smaakrijk vocht verdwijnt in het brood waarmee we de borden minutieus schoon poetsen. Dan delen we 1 st marcellin, een klein romig kaasje. Er moet immers ruimte blijven voor het dessert: marquise van chocola. We hebben het hier wel eens gehad over chocolade bommen, rijk  van smaak, met een hogere soortelijke dichtheid dan baksteen en eenzelfde effect op je maag. Dit is de überbom, een waterstofbom van chocola die uit bijna niets anders kan bestaan dan cacao en boter. “Een bek vol chocola”, zo formuleert Hanneke de zaligheid exact. Bij de marquise komt een passend glaasje Pedro Ximinez (donkerbruine zoete sherry). Dan is het koffie met armagnac (€4). De schade was met € 120,-omgekeerd evenredig met de kwaliteit. Precies zoals we gewend zijn in la douce France. En ga nou niet allemaal tegelijk reserveren maar wacht nog een paar weekjes. Na de 9,5 van Johannes, afgelopen februari, kreeg Bouchon de Centre zo’n enorme piek. Gun haar wat tijd om bij te komen, dan gaan wij komende week snel nog een keertje. HOERA voor Hanneke!!